“Maligayang Kaarawan sa Lahat ng Aking Friends - Ngayon at sa Susunod pang mga Araw.”

She is already a big star... Watch this video.
Manunulat ng Tula Nais Palaganapin ang Wikang Pambansa Ni Rodolfo C. Estimo Jr. Patnugot| Riyadh
Kilala si Paulino O. Pruel bilang magaling na manunulat bagama’t wala siyang aktuwal na pagsasanay upang magsulat ng tula. Marami sa kaniyang mga tula ang nailathala na sa Pinoy Xtra, bukod pa sa mga matatagpuan sa blog sa Internet. Ang pagsusulat ng tula ang pangunahin niyang pinagkakalibangan — may ginagawa man siya o wala

“Ang pagsusulat ng tula ay nakakatuwa para sa akin. Para itong isang gamot sa pangungulila sa aking pamilya na nasa Capipisa, Tanza, Cavite, kung saan na kami dumayo at tuluyang manirahan,” sabi niya sa isang panayam. Siya ay isinilang sa Guiuan, Eastern Samar, noong Abril 29, 1960 kina Antonio Pruel (na sumakabilang-buhay na) at Geronima Odien na ngayon ay nakatira sa isa sa kaniyang mga anak sa marikina, Rizal.

“At ‘yung ipinapadala ko sa Pinoy Xtra ay nagmumula sa kaibuturan ng aking puso,” sabi niya.

Ito marahil ang dahilan kung bakit ang kaniyang mga linya at saknong ay nakukuha ang atensiyon ng mambabasa upang himayin ang mga taludtod na bumubuo sa kaniyang mga tula. Pero ang hangarin niya sa pagsusulat ng tula ay hindi bilang isang libangan lamang at ipinapahayag ang saloobin. Malungkot nga ba siya?

Hindi niya sinasagot ito nang tuwiran. Sa halip ay binabanggit niya ang kahirapang kaniyang pinagdaa-nan bilang isang bata, nagbibinatilyo, padre de pamilya at isang OFW. Ano nga ba ang mga kahirapang ito?
Mahirap ang pamilya niya — masasabing isang kahig isang tuka. Dahil dito ay nagsikap siyang makapag-aral, at hirap pa rin ang kaniyang kaakibat. Self-supporting siya, ‘ika nga. Nag-aral siya ng isang taon sa Felipe Abrigo Memorial School of Arts and Trade sa Guiuan at nagpatuloy sa University of Eastern Philippines para sa Bachelor of Science in Cooperative Management (BSCM). Pagkatapos niyan ay nag-aral siya sa Leyte Colleges sa Tacloban, Leyte, bagama’t dalawang taon lamang ang natapos niya para sa kursong BS Accountancy. “Pagkatapos nito ay tinawid ko na ang karagatan papuntang Maynila,” sabi niya at nagtrabaho sa isang konstruksiyon bilang ekstra. Dito niya nakita ang “talagang mukha ng kahirapan.”
“Akala ang mga ilaw ng Maynila ang sagot sa kahirapan. Hindi pala,” sabi niya.

Sa kabila nito ay nagdesisyon na rin siyang magkaroon ng pamilya. Ang napangasawa niya ay si Imelda Bacolod na taga-Capipisa, Tanza. Pagkatapos niyan ay nagdesisyon siyang pumunta sa Saudi Arabia noong 1994 sa tulong ng tiyuhin ng maybahay niya na nagtatrabaho sa Kawasaki Helicopter Services (SA) Ltd. Hanggang ngayon ay doon pa rin siya nagtatrabaho at mayroon na silang tatlong supling ni Imelda.

Nais rin niyang palaganapin ang wikang Filipino sa pamamagitan ng tula. Para sa kaniya ito ay maliit — o simpleng adhikain — pero kaniyang naipapakita ang pagmamalasakit sa bayang pinagmulan. Kaniya ipinapaalala sa atin ang mga tinuran ni Dr. Jose P. Rizal na ang isang taong hindi marunong magmahal sa sariling wika ay masahol pa sa malansang isda.

Ang hangaring ito ay lalung namumukadkad kung ating iisipin na kaniya itong naisasagawa sa pamamagitan ng mga linyang lipos ng kalungkutan — na hindi niya sinasabi at nasa sa mambabasa na lamang ang pang-unawa kung ano ito at kung bakit ganito ito.

“Estilo ko lamang marahil na malungkot ang aking mga tula pero kung may ibang nakikita ang mambabasa ay nangangahulugang perceptive siya. Nabibigyan niya ng kahulugang dating wala sa isipan ko nang sinusulat ko ang mga ito,” sabi niya.